.

dziwnie jest. wszystko jest dziwne. 

w tym wszystkim świat jest piękny ostatnio. jest najpiękniejszy. wszystko się do mnie uśmiecha, uwielbiam ten stan. ale .. ale nie rozumiem. nie rozumiem tego co dzieje się wokół. świat dał mi trochę słońca, ale jak zwykle innych wskazówek nie uzyskałam.. co z tym zrobić? co zrobić z tobą, malutki? hm? tak mi przy tobie dobrze. uwielbiam patrzeć jak się śmiejesz. dajesz mi tyle radości, wniosłeś tyle światła w moje życie, jasnego jak promienie słoneczne. grzejącego jak w letni dzień. 

codziennie czekam aż się odezwiesz, aż zadzwonisz rano, uśmiecham się wtedy do telefonu. znam ten stan, ale nie wiem czy w tym przypadku oznacza on to samo. boję się, że zniszczę ci życie. przecież nie jesteś jeszcze nawet pełnoletni. tylko.. nie ma to dla mnie znaczenia jak siedzisz koło mnie. jak przytulasz mnie i całujesz w czoło. czuję się wtedy odpowiednią osobą , w odpowiednim czasie i miejscu. i chyba trochę się tego boję. ale ty tak silnie uzależniasz, tak bardzo już jestem uzależniona, że zerwanie z nałogiem mogłoby spowodować tragedię. i nie mogę ci powiedzieć jak bardzo się boję twojego uśmiechu. nie mogę powiedzieć ci bardzo wielu rzeczy. czuję się teraz stara. wiem, że powinnam być mądrzejsza. ale ostatnio jestem chyba głupsza. zachwouję się jak dzieciak. nie wiem co robić. tak, jak znam to uczucie. jest piękne, gdy człowiek jest tak szcześliwy, że nie wie jak ma się zachować. kocham cię, tylko jeszcze nie wiem jak.